yazılarımdan, sevgi çığlıklarımdan bunaldığını hissediyorum, ama etrafına bakındığında, okuduğunda izlediğinde sadece ben değil, herkesin istediği de sevgi değil mi? insanlar gerçek sevgiyi bulabilmek için başka başka mekanlara, başkasının ruhlarına yolculuk yapıyor. bitmeyen bu yolculuklarda ki hayal kırgınlıkları nedeniyle acaba insanların çoğu sevgiye olan inançlarını mi yitirdi? bu sevgiyi hatırlatacak birinin olması mi gerekiyor herkes için. istesen de herkesi sevemiyorsun iste, hatta hiçbir zamanda sevemeyeceğini hissediyorsun, ta ki, o insan karsına çıkıncaya kadar. bu konuda şanslı olanlar o insana rastlayanlar oluyor. yüreğine dokunana rastladığın an sevgiye inanmaya başlıyorsun, gözlerine, seven kalbine inanamıyorsun. bir de bütün ömrünü bu rastlaşmayı hiç yasayamadan bitirenler var. ben kendimi şanslı hissediyorum, çünkü seninle, bu hayatta sahip olacağım tüm duygulara sahibim, akrep burcumun tüm duygusallığıyla, düşüncelerimi kaplayan romantizmin akıcılığıyla
yapabileceğim tek şeyi yapıyorum seni seviyorum. okyanusu gören bir tepede yasamıyorum, yıldızlara elimi uzatamıyorum, günbatımını ancak apartmanın çatısında, kıyısından kösesinden görebiliyorum, bunlar beni ilgilendirmiyor bile, sevgimi, yasama sevgimi, senin sevgini azaltmıyor, seni tanıdığım andan bu yana içimde oluşan kıpırtıları yok sayamıyor. daha önceleri de yazdığım gibi ben uzun bir yoldan geldim bu aşkın kıyısına ve daha çok yolculuk yapmam gerektiğini de biliyorum kavuşmalara. ama unutma ki, Shakspeare’in de dediği gibi yolculuklar asıkların buluştuğu noktada sona erer.

NOPTİK