İnsanlık her zaman güzellikleri var etmek için uğraşmıştır, bu güzellikleri de gizemli kılarak hep sevdiklerini şaşırtmaya çalışmışlardır. Ama ikili ilişkilerde insanlar birbirlerini daha çok tanıdıkça, yavaş yavaş güzelliğin gizemi kayboluyor, kişiler birbiri için sıradanlaşmaya başlıyor. Hayalleri ile örtüştürmeye çalıştırdıkları kişinin farklı biri olarak ortaya çıktığını görüyorlar ve bu yeni sonların başlangıçları oluyor. Benim hergün ayni harflerle fakat farklı cümlelerle kapına gelmemde bu nedenle, senin için iyi bir başlangıç olmadan son olmak istemiyorum, benim ruhumu tanımadan, sadece yüreğimdekileri görüp de gitmeni istemiyorum. Bu yasamın senin gibi güzel insanlara ihtiyacı var, yüzümün ve bedenimin güneş ve yağmurdan fazlasına ihtiyacı var, Mersin sokaklarında yürürken basımın turunç yapraklarından fazlasına senin saclarına ihtiyacı var, yüreğimin akciğerlerimden gelen temiz havadan fazlasına, senin yüzüme savuracağın nefesin içinde oluşan fırtınalara ihtiyacı
var, benim senin yüreğine ihtiyacım var. Bunları sana aktarırken oluşan kelimelerimin kusuruna bakma, aşk ve sevgiyi hep umulmadık şekillerde sunuyorlar, burada okudukların sadece bir ağacın dalı gibi senin yaşamına doğru uzanan duygular. İçimde sana doğru oluşan bu sevgi ağacının sadece gölgesi bile beni bu yasamda tutmaya yetiyor, seninle ilgili düşüncelerimin oluştuğu, duygusallığımın etkisinin arttığı gecemi ve gündüzümü bu yolla doğanın kararsız mizacına adıyorum, dışarıda büyük ağaç gölgesi bulacak kadar şanslı değilim ama burada kendi dünyamda seni tanımakla bile şanslı olduğumu düşünüyorum. 

Seni seviyorum…

NOPTİK